1- اول از همه کسایی که به دل شکسته ام سر میزدند و درد دلاشو میخوندن معذرت میخوام چون یه مدت نبودم.

2- واسم یه کاری پیش اومده بود دسترسی به اینترنت نداشتم

3- تو این سه ماه اینو فهمدیم که تو این مدتی که نبودم واسه هیچ کس مهم نبود جز یه نفر

4- البته واسم مهم نیست که کسی برام ارزشی نمیذاره چون بهش عادت کردم

5- از اون یه نفر ممنونم که بعضی وقتا اینجا میومد

6- اون یه نفر بنفشه نویسنده وبلاگ زندگی مهندسیه

خب الان ادامه داستانو میگم

یه روز رئیس آموزشگاه بهم گفت آقای فلانی ساعت تدریست چه موقع است؟

گفتم: ساعت هفت صبح تا ده صبح و ساعت سه بعد از ظهر تا هفت شب

گفت: پس ساعتایی که اینجا درس نداری تو آموزشگاه نباش خوب نیست

فهمیدم منظورش چیه؟ یه نگاه بهش کردم و گفتم مشکلی نیست.

تو آموزشگاه یه استاد دختر دیگه هم بود. یه دختر فشنی با موهای طلایی و مانتو کوتاه و کفش های پاشته بلند که تقریبا هم سن و سال خودم بود. قیافه جذابی هم داشت. اسمش نیلوفر بود. ولی چون زیادی به خودش میرسید ازش خوشم نمیومد. همیشه هم به طور خاصی به من نگاه میکرد. همیشه صحبت های منو و اونو زیر نظر داشت. همیشه گوش به زنگ میشست ببینه کی من با اون حرف میزنم تا گوش بده. نمیدونستم چرا این کارا رو میکنه تا روزی که رئیس آموزشگاه بهم گفت ساعت های بیکاری رو نباید تو آموزشگاه باشم. اونجا بود که فهمیدم کار، کار نیلوفره. خبرا رو به گوش رئیس رسونده. اگه رئیس میتونست منو حتما اخراج میکرد. ولی نمیتونست چون بیشترین شاگردای آموزشگاه دست من بود. هم دوستای خودمو تو آموزشگاه آورده بودم هم تبلیغات زیادی کرده بودم. این کار هم به نفع خودم بود هم به نفع آموزشگاه.

بهر حال دیگه نمیتونستم تو روز زیاد باهاش حرف بزنم به خاطر همین ازش خواهش کردم که تلفنی با هم ارتباط داشته باشیم. بعد از اون موقع تا نصف شب با هم حرف میزدیم. بهترین روزای زندگیم همون روزا بود. هیچ وقت اون روزا رو فراموش نمیکنم. یادش بخیر.

یکی از روزایی که رئیس آموزشگاه نبود بهم گفت فلانی چی کار میخوای بکنی؟ گفتم منظورت چیه؟ گفت آخر این رابطه چیه؟ گفتم معلومه یعنی تو نمیدونی؟ گفت نه. نمیدونم. گفتم اگه یه کم صبر کنی آخرش بهم میرسیم. گفت تا کی؟ گفتم نمیدونم. گفت یعنی چی؟ فقط میخواستی با من بازی کنی؟ تو که نمیدونی آخرش کی میرسه چرا شروع کردی؟

دیگه نمیدونستم چی بگم. جلوش کم آوردم. اون روز خیلی از دستم ناراحت شد. نمیدونستم چرا این حرفو پیش کشیده تا اینکه بعد از چند ماه فهمیدم چرا اون روز این حرفو زد. شبش واسش خواستگار اومده و اون رد کرده بود. باباش بهش گفته چرا رد کردی؟ پسره مهندسه؟ بهتر از این برات پیدا نمیشه. اونم به باباش گفته بود هنوز زوده. اگه دانشگاه قبول نشدم عروسی میکنم. اگه قبول شدم درسمو میخونم. باباش هم ظاهراً قبول کرده بود.

منم روزی که اون بهم غیر مستقیم فهموند باید یه کاری کنم شب با بابام حرف زدم. کل ماجرا رو تعریف کردم. بابام فقط این یه جمله رو گفت: "هر وقت پول پیدا کردی برو عروسی کن." این جمله بابام هیچ وقت یادم نمیره. آخه من تو اون موقعیت از کجا پول عروسی رو میاوردم. داداشم شش سال تموم کار کرد تا تونست پول عروسیشو جور کنه. حالا منم باید پول عروسیمو خودم پیدا کنم؟ با حقوقی که از آموزشگاه میگرفتم میتونستم زندگیمو بچرخونم ولی برای عروسی خیلی کم بود. تازه هنوز نتیجه دانشگاه هم نیومده بود. نمیدونستم قبول میشم یا نه؟

بهر حال تا صبح با خودم فکر کردم که چی کار کنم. بالاخره به یک نتیجه رسیدم. صبح وقتی رفتم آموزشگاه بهش گفتم که باید یه مدت صبر کنی؟ گفت تا کی؟ گفتم هر وقت پول عروسی جور شد میام خواستگاریت. گفت یعنی چی؟ تو که گفته بودی وضع زندگیتون خوبه؟ گفتم آره. وضعمون خوبه ولی بابام بهم پول عروسی رو نمیده. میگه خودت باید پیدا کنی.

یه خنده تلخی کرد و هیچی نگفت. با این خنده اش مثل این بود که تو دلم زلزله شده باشه. احساس کردم یه چیزی از دلم افتاد. دعا میکردم زمین دهن باز کنه و من برم زیر زمین و این خنده رو نمیدیدم. اون خنده اش بدجوری غرورمو شکوند. اون موقع هیچی نگفتم. رفتم سر کلاس و درس دادم. یادم نمیاد چی میگفتم ولی معلوم بود حس و حال درستی نداشتم. چون همه بچه ازم میپرسیدن استاد حالتون خوبه؟ منم فقط میگفتم آره.

اون روز تموم شد. شب وقتی داشتم دوش میگرفتم یه نگاه به تیغی که بغل آینه بود انداختم برش داشتم میخواستم رگمو بزنم. ولی نمیدونم چرا نتونستم. شاید ترسیدم. ولی اسمشو پشت دستم خط انداختم. انقدر تیغ زدم تا پوست دستم کاملا کنده شد. خون قطره قطره میومد بیرون. نمیدونم چرا خونم خیلی زود بند اومد، احتیاج به بانداژ نشد. (بعد از این ماجرا همیشه پیراهن های آستین بلند میپوشم). از حموم اومدم بیرون و مستقیم رفتم تو اطاقمو رو تخت دراز کشیدم و شروع به فکر کردن کردم. درباره هم چی فکر میکردم. اینکه چجوری پول پیدا کنم. اینکه چی کار کنم بابام راضی بشه پول بده. حتی به پیدا کردن پول از راه های خلاف هم فکر کردم. یه رفیق داشتم که خرده فروش تریاک و حشیش بود. فکر کردم برم باهاش حرف بزنم منم تو کار ببره. خلاصه به همه چیز و همه کس فکر کردم تا اینکه خوابم برد.